วันพุธที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554

สิ่งที่มันบั่นทอนจิตใจ...



ไม่มีอะไรจะทำร้ายจิตใจคนเราได้นอกจาก "การกระทำ" และ "คำพูด" 
บางครั้งเราตั้งใจทำดี แต่มันคงยังดีไม่พอ..
บางครั้งเราทุ่มเท พยายาม ใส่ใจ แต่มันก็ยังไม่ถึงที่สุด..
จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าเราทำอะไรบ้าง หรือบางทีอาจไม่มีใครรู้เลย..
เหนื่อยนะ..ท้อนะ..แต่เมื่อลมหายใจยังมี มันก็คงต้องสู้ต่อไป..
ฉันไม่ได้มีกระจกทวิภพที่จะสามารถกลับไปแก้ไขอะไรในอดีตได้..
แต่ถ้า่จะมีใครคิดว่าที่ผ่านมามันยังไม่ดีพอ..ฉันคงพูดได้แค่ว่าเสียใจ..
คุณอาจจะทำอะไรได้ดีกว่าฉันหลายอย่าง..ฉันคงไม่เถียง
คุณอาจจะมีอะไรที่่เพียบพร้อมและเกื้อหนุนคุณหลายอย่าง..ฉันคงไม่สู้
แต่คุณช่วยมองดู "การกระทำ" และ "คำพูด" ของคุณว่ามันเหมาะสมหรือไม่
ทำไมไม่มองในสิ่งที่คุณทำไม่ได้..แต่มีคนอื่นที่ทำได้..
คุณมีความดี ความเก่ง และอยู่เหนือคนอื่น..คุณจึงคิดว่าคุณจะทำหรือพูดอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?


สำหรับคนที่อยู่ระดับล่างกว่า พวกเขาก็มีหัวใจ มีความรู้สึก..
สิ่งที่คุณทำและพูดมันบั่นทอนจิตใจคนอื่นจนป่นปี้..
เหมือนคุณเอาค้อนมาตอกตะปูไว้ที่ใจคนอื่น..
แล้ววันหนึ่งคุณคิดว่ามันผิด..คุณก็มาถอนตะปูนั้นออกไป..
แต่คุณจะรู้หรือสังเกตบ้างไหมว่ารอยตอกของตะปูมันยังอยู่..อย่างที่ไม่อาจแก้ไขได้


มันคงไม่มีทางลืม..เจ็บก็จำ..ถึงทำก็ไม่ได้ดี..เป็นแค่ธุลีที่โรยในสายธาร..


ร้องไห้ดั่งสายฝนก็ไม่อาจชำระความโศกเศร้าในใจ..


ได้แค่ทิ้งคำลงท้ายไว้ว่า "เจ็บเหลือเกิน"

วันพฤหัสบดีที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2554

Mother's Day...for Mom

ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมแม่ถึงไม่เคยทำสิ่งที่ไม่ดีให้ลูกเห็นเลย.. ฉันไม่รู้ว่าแม่เคยทำผิดอะไรมาบ้าง แต่ที่ผ่านมา ฉันกล้าพูดว่าแม่ไม่เคยตัดสินใจผิดพลาด แม่เลี้ยงลูกสองคนมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่แม่ก็เลี้ยงของแม่เอง ไม่เคยให้ลูกต้องตกอยู่ในมือของคนอื่น.. ถึงแม้ว่าในตอนที่ลูกทั้งสองยังเด็ก แม่จะให้ลูกๆไปอยู่ในการเลี้ยงดูของกง แม่ใหญ่ และป้า แต่แม่ก็ส่งเสียและกลับมาหาลูกทุกอาทิตย์ไม่เคยบกพร่อง พอเกิดมาได้สามขวบ แม่ก็เอาลูกๆของแม่มาเลี้ยงเองในกรุงเทพฯ เมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย และไร้ความสงบ แต่เพื่อการศึกษาที่ดีของลูก แม่ก็ต้องหอบลูกมาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม แต่ก็ได้เรียนในโรงเรียนดีๆ และไม่เคยมีอะไรด้อยไปกว่าลูกคนอื่น แม่ทำงานเหมือนกับพ่อ แม่เป็น Working Women แต่แม่ก็ดูแลทุกอย่างในบ้านเอง แม่ทำงานหนักแต่แม่ไม่เคยแสดงความท้อแท้กับงานที่แม่ทำ.. แม่บอกลูกๆเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน อนาคตจะได้ไม่ลำบาก นี่คงเป็นคำสอนที่พ่อแม่มักสอนลูก ไม่ว่าบ้านไหนก็สอนให้ลูกเป็นอย่างนี้.. ทุกคำสอนของแม่มันตราตรึงอยู่ในหัวสมองของฉัน ทำได้บ้างไม่ได้บ้างแต่ก็จำคำสอนเหล่านั้นไว้ เผื่อวันนึงไม่มีใครสอนฉันแล้ว ไม่มีใครดูแล เลี่ยงดู ด่าว่าฉันแล้ว แต่สิ่งที่จะเหลือไว้ให้ติดตัวไปกับฉันโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะสามารถขโมยมันไปได้ก็คือ "คำสอนของแม่" แม้ว่าวันนี้ฉันอาจยังไม่ใช่ลูกที่ดีพร้อมและทำตามแม่ได้ทุกอย่าง แต่ฉันก็โตพอที่ตัดสินใจว่าสิ่งใดผิดและถูก และก็ฟันฝ่าอุปสรรคปัญหามาด้วยตนเอง ฉันอาจไม่ได้ปรึกษาหรือบอกแม่ในทุกๆเรื่อง แต่ในเรื่องที่สำคัญฉันก็ไม่เคยละเลยที่จะบอกแม่ แม่ไม่เคยเลี้ยงดูฉันกับน้องแบบเพื่อน แต่แม่ให้ความใส่ใจกับลูกทั้งสองเท่ากัน เพราะแม่คือแม่ ไม่ใช่เพื่อนเล่น แม่ลงโทษฉันกับน้องเมื่อทำผิด และหลายครั้งที่แม่อาจจะเสียใจในการกระทำของเราทั้งสอง แต่เราทั้งสองคงไม่แก้ตัว และได้แต่ตั้งใจที่จะไม่ให้เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแล้วทำให้แม่ต้องทุกข์ซ้ำสองอีก ลูกทั้งสองรักแม่เสมอและไม่มีทางมองใครเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตได้ดีไปกว่าแม่แล้ว ไม่ว่าจะวันแม่ปีไหน พรเดียวที่ลูกปรารถนาคืออยากให้แม่อยู่กับลูกทั้งสองไปนานๆ อยู่ดูลูกๆจนเติบใหญ่ ประสบความสำเร็จ เพื่อให้แม่ได้ภูมิใจและมีความสุข และให้เราทั้งสองได้ดูแลแม่ให้หายเหนื่อย ไม่ใช่เพียงเพื่อทดแทนบุญคุณ แต่มันเป็นหน้าที่ที่ลูกทั้งสองต้องทำ... 

วันจันทร์ที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2554

Emotion like this

เมื่อก่อนฉันคิดว่าการเอาแต่ใจตนเองคือการแสดงความเป็นตัวตนที่แท้จริง

และเอาแต่ใจตนเองเพื่อให้คนอื่นรับเราได้..โดยเฉพาะครอบครัว

จนบางครั้ง..ก็ยังรู้สึกว่าอากัปกิริยาของฉันนั้นกำลังทำลายความรู้สึกของใครหลายๆคน

จะมีใครบ้างเข้าใจความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา

ไม่มีใครแคร์หรอก เพราะมันเป็นสิ่งที่ทุกคนมีแต่ไม่เหมือนกัน

ฉันมองเห็นใครหลายๆคนมีโอกาสที่ดีกว่าฉัน และใครหลายคนก็ยังด้อยกว่า

แต่คนที่พอดีหรืออยู่ในสถานะเดียวกับเรามักหายาก..

กรอบอันจำกัดของชีวิตมันบีบคั้นให้ฉันต้องมองอะไรต่างมุม

วันนี้..ความเอาแต่ใจตนเองเปรียบเสมือนดาบสองคน

ขณะที่มันทำให้เรารู้ว่าใครเข้าใจและแคร์เรา..ในทางกลับกันมันก็ส่งความรู้สึกที่ไม่ดีต่อคนที่ไม่เข้าใจ

จะแคร์ทำไม..ประโยคนี้บอกครั้งที่สองแล้วนะ

ทุกคนคงเป็นเหมือนกัน..มักมองว่าตนเองถูกต้อง ตนเองดีเลิศประเสริฐศรีที่สุด

อย่าเถียงว่าคุณไม่เป็น.. จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับกำพืดของแต่ละคน

ดังนั้น เมื่อวันเวลาผ่านไป สิ่งที่สำคัญสิ่งหนึ่งที่ได้จากวันเวลาคือ..การควบคุม

คุมดี .. ทุกอย่างมันก็ดี แต่สำหรับบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้..มันก็คือตัวแปรแทรกซ้อน

เราคุมตัวเราได้ เราควบคุมอารมณ์เราได้ แต่เราควบคุมคนอื่นหรือสภาพแวดล้อมไม่ได้

ทุกครั้งที่ฉันฟังคนอื่นพูด ฉันก็กลัว..กลัวว่าความคิดมันจะหลุดออกมาเป็นคำพูดที่ไม่เหมาะสม

ฉันควบคุมไม่ได้ตลอด..ถ้ามันจะมีทางออก..ทางออกนั้นก็คือไม่พูดเสียเลยดีกว่า

ทุกคนมักเดินตามฝันและมุ่งไปข้างหน้า

มันเป็นสิ่งที่ดี..ที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมีเป้าหมาย

แต่จะมีสักกี่คนที่หันกลับมามองข้างหลัง..เพื่อดูรอยเท้าที่ผ่านมาว่าเราก้าวมาไกลถึงไหนแล้ว

เราควรจะหันกลับไปดูรอยเท้าเดิมๆที่เพิ่งผ่านมาบ้าง เพื่อให้รู้ว่าตนเองมีพัฒนาการอย่างไร

หันกลับไปมองสิ่งที่เราเคยเป็น เคยมี เคยอยู่.. หันกลับไปดูคนข้างหลังที่เขายังด้อยกว่า

มองกลับไปและนึกอยู่เสมอว่าเราเคยเป็นอย่างไร..

ไม่มีอะไรทำลายอดีตและความทรงจำได้นอกจากโรคภัยและความแก่ชรา

มาจนถึงวันนี้ ก้าวแต่ละก้าวของฉันมันใหญ่ขึ้น

รอยเท้าทุกรอยยังเต็มไปด้วยเรื่องราว

อรรมณ์ของเมื่อวานกับวันนี้มันก็เปลี่ยนไป

แต่การควบคุมมันก็ต้องพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้มันกลายเป็นดาบสองคมคร่าความรู้สึกใคร

และฉันคงต้องควบคุมมันให้ไดมากที่สุด..ไม่ให้เหมือนกับที่ฉันโดนใครใส่อารมณ์เหมือนเช่นวันนี้

วันพุธที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2554

That thing



WHY I CAN'T DELETE SOMETHING FROM MY HEAD? I WOULD FORGET AND TAKE IT OUT FROM MY MEMMORY. ALTHOUGH IT HAS BEEN A PRECIOUS THING FOR A LONG TIME, BUT I HAVE TO FORGET AND IGNORE IT. IT'S ONLY ONE THING THAT I HAVE..AND NEVER FIND ANOTHER. I REALLY KNOW THE STATUS AND GAP ARE BEING AS USUAL. EVERYDAY I LIVE WITH SUFFERING AND ENDURING. I NEVER SMILE OR LAUGH WITH TRUELY FEELING. ACTUALLY, IT SIMILAR TO FAKE ALL THE TIME COS MY HEART STILL THINK OF THAT THING. I CAN'T STOP TO THINKING AT ALL. I TRY TO MAKE IT BETTER BY HANG OUT WITH FRIENDS OR BE WITH A LOT OF PEOPLE, BUT IT'S WORTHLESS. I'M TIRED WITH BREATHING DAY AFTER DAY. I WANT TO GO SOMEWHERE FOR RELAX, MAYBE IT'S THE WAY TO HELP ME. NOWADAYS I FORCE MYSELF TO HATE THAT THING. SO THAT THING ARE BOTH THE THING THAT I LOVE AND THE THING THAT I HATE IN THE SAME TIME..... DISAPPOINTED!

วันเสาร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

คนเคยรัก


สุดสายตา มองไป ใจปวดร้าว
ท้องฟ้าเหงา ทะเลไร้ เสียงคลื่นสาด
น้ำแน่นิ่ง ต้นไม้หยุด ดุจถึงฆาต
หมดสวาท ในรูปรส ชดใช้กรรม

เพราะเมื่อก่อน เคยมีใคร สักคนหนึ่ง
รำพันถึง ชีวิต คิดเพ้อฝัน
ใครคนหนึ่ง ก็คือ เธอคนนั้น
ผู้เติมฝัน ให้ฉัน หวั่นไหวเอน

เธอสอนฉัน ให้รู้จัก ความอ่อนไหว
เธอสอนให้ มีความคิด ประสิทธิ์สาน
เธอนำพา ชีวิต ให้เบิกบาน
และอาจหาญ ดิ้นรน สู้ทนไป

เธอเคียงข้าง ยามฉัน ไร้ที่พึ่ง
คาดไม่ถึง จะมีเธอ อยู่เคียงใกล้
เธอเปรียบดั่ง ต้นไม้ คอยผลิใบ
เป็นที่หลบ พ้นภัย พวกคนพาล

เธอปลอบโยน โอนอ่อน เมื่อร้อนหนัก
เธอปักหลัก รักนี้ มีให้ฉัน
เธอห่วงใย รักใคร่ มีให้กัน
เธอ และ ฉัน สานสัมพันธ์ เมื่อวันวาน

เธอหยิบยื่น โอกาส ที่มีค่า
เธอมองหา สิ่งที่ดี มีให้ฉัน
เธอเคยเห็น ฉันมีค่า และสำคัญ
ฉันจึงผูก สัมพันธ์ กับเธอมา

เพราะเธอคือ ความรัก ที่ยิ่งใหญ่
เพราะเธอคือ ลมหายใจ ที่มีค่า
เพราะเธอคือ ดวงใจ และดวงตา
เพราะเธอคือ มาลา แห่งความดี

เพราะเธอคือ ส่วนหนึ่งของชีวิต
เพราะเธอคือ ความคิด ที่ติดฝัน
เพราะเธอคือ ความคิดถึง ผูกสัมพันธ์
เพราะเธอคือ รักมั่น ที่ฉันมี

เพราะความดี ของเธอ ที่เปลี่ยนฉัน
เพราะความฝัน ของเธอ ที่เติมสี
เพราะความรัก ของเธอ ที่ยอมพลี
เพราะไออุ่น ที่เธอมี ชั่วนิรันดร์

ฉันจึงยอม มอบใจ มิแหนงหน่าย
เพราะรักง่าย ใจซื่อ ไม่ดื้อรั้น
เชื่อใจเธอ ทุกอย่าง ที่รำพัน
ยอมทิ้งฝัน ผันแปร ไม่แคร์ใคร

ทุกๆอย่าง มีให้เธอ ได้เสมอ
พร้อมบำเรอ ความรัก เอาใจใส่
มีให้เธอ ไม่เผื่อแผ่ แก่ใครใคร
หมดหัวใจ ฝากเอาไว้ ให้แค่เธอ

ยอมลำบาก ตรากตำ ทำทุกอย่าง
เพื่อพิสูจน์ หนทาง แห่งรักแท้
ยอมอดทน อดกลั้น เพื่อเปลี่ยนแปลง
จนสิ้นแสง แห่งรัก จากใจเธอ

จากมาลา แห่งความดี เป็นผีบ้า
เป็นหมาป่า ดุดัน ประชันเฉือน
เพราะเหตุใด หัวใจเธอ จึงฟั่นเฟื่อน
มาเชือดเฉือน ความรัก ที่ฉันมี

วันเวลา เปลี่ยนคน เปลี่ยนนิสัย
วันเดือนปี เปลี่ยนใจ ไปจนสิ้น
หรือเพราะรัก ที่จอมปลอม จนชาชิน
หรือเพราะสิ้น คุณค่า หมดเยื่อใย

หรือเจอคน หน้าใหม่ จึงบ่ายหนี
หรือฉันมัน ไม่ดี บอกได้ไหม
หรือฉันมัน งี่เง่า เกินกว่าใคร
หรือฉันมัน ง่ายไป ช่วยบอกที

มาบัดนี้ คุณค่า ฉันมันหมด
เธอไม่จด ไม่จำ ทำเหมือนง่าย
คนแสนดี ของฉัน มันเปลี่ยนลาย
จึงตัดสาย สัมพันธ์ ที่ผูกมา

มาทิ้งคน เคยสนิท คิดไม่ซื่อ
มาลืมชื่อ คนเคยพบ เพียงเพื่อผ่าน
มาเปลี่ยนรัก ที่ฉันมี มาแสนนาน
มาโปรดปราน คนอื่น ชื่นหัวใจ

ฉันเพิ่งรู้ ที่ผ่านมา แค่เสแสร้ง
หรือแค่แกล้ง ทำดี ดูมีค่า
หรือเธอชอบ ของใหม่ ที่แปลกตา
หรือฉันโง่ ฉันบ้า จึงอยากลอง

มันหมดแล้ว ความรู้สึก ที่ตรึงจิต
ดั่งยาพิษ ที่ถูกถอน ยังซ่อนอยู่
แม้จะเกลียด แต่ก็รัก ยังรอดู
ยังยืนอยู่ ที่เดิม ไม่จากไป

เธอจะอยู่ แสนไกล เท่าไหร่นั้น
ไม่สำคัญ เพราะฉัน ยังคิดถึง
ทุกนาที ฉันยังเฝ้า เจ้ารำพึง
ยังหยั่งถึง ความรัก ที่หักไป

ท้องทะเล มันบอก ให้พอที
ท้องฟ้านี้ มันบอก หยุดได้ไหม
ต้นไม้นั้น มันบอก ให้ห้ามใจ
นกที่บิน ผ่านไป มันร้องเตือน

อาลัยรัก ที่หักพัง กับสายฝน
ที่ผ่านมา ยอมทน ผ่านลมหนาว
ดั่งอยู่เหว หลังจาก หล่นจากดาว
ความปวดร้าว ว่างเปล่า ก้าวมาเยือน

พอเถอะรัก ครั้งนี้ ขอให้สิ้น
จงหมดกลิ่น ความหวาน และขมขื่น
จงหมดความ ปรารถนา จะยอมคืน
และยอมฝืน เดินจาก ไปด้วยดี

ขอให้เรา เป็นดั่ง ความฝันร้าย
ขอให้ฉัน ลืมเธอง่าย เหมือนตอนรัก
ขอให้หมด ผลบุญ พบประจักษ์
ขอฝากกลอน คนเคยรัก สาส์นแด่เธอ...

วันพฤหัสบดีที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2554

Hot news Issue (---Paewa---)

จากประเด็น เด็กสาวตีนผีซิ่งซีวิคพุ่งชนรถตู้ (คร่าผู้โดยสาร 9 ศพ)

แพรวา..เธอเป็นเด็กสาวที่โตมาจากอิทธิพลสังคมตะวันตก เลยไม่เข้าใจว่าทำไมสังคมไทยถึงต้องกดดันและประณามเธอถึงขนาดนี้ เธอชินกับการมีอิสระเสรี จะทำอะไรก็ได้ไม่แคร์สื่อ ขอให้เอาตัวเองรอดเป็นยอดดี แพรวาอาจจะกำลังคิดว่า..ชีวิตเป็นของฉัน ทุกคนไม่ต้องมายุ่งกับฉันได้ไหม มันก็แค่อุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร ฉันไม่รู้ ฉันไม่ผิด พ่อแม่จะดูแลและจัดการปัญหาทุกอย่างเอง ฉันจะพูดและกระทำตามที่พ่อแม่และทนายบอกเท่านั้น ทำไมต้องกดดันฉัน คนไทยอะไรนักหนา ทำไมต้องต่อว่าและประณามถึงตระกูลของฉันด้วย..

ปีนี้แพรวาก้าวเข้าสู่อายุ 17 แต่ก็ยังเด็กอยู่ดี เด็กก็คือเด็ก จะ 16 17 18 ก็ยังเด็กในความคิด ถึงเธอจะมีความรู้ จะเรียนเก่ง จะสามารถเอาตัวรอดได้ดีในวัฒนธรรมหรือสังคมตะวันตก จะมีพ่อแม่และชาติตระกูลที่ดี.. แต่อยากให้เด็กผู้หญิงคนนี้ตระหนักเหลือเกินว่า ที่นี่สังคมไทย! ควรจะยอมรับในกฎเกณฑ์ที่สังคมกำหนด เมืองไทยมีกฎหมาย ผิดว่ากันตามผิด พ่อแม่ช่วยเธอไม่ได้ทุกอย่าง พ่อแม่และทนายของเธออาจจะช่วยเหลือให้รอดพ้นจากความผิดทางกฎหมายได้ แต่สิ่งที่เธอควรตระหนักอย่างยิ่งคือ "สัจธรรมและคุณธรรม"

สังคมไทยชอบประณามและซ้ำเติม.. มันก็คือสัจธรรมของสังคมไทยอย่างหนึ่ง แต่สิ่งที่ทุกคนประณามและซ้ำเติมเธอ เพื่อให้เธอรู้ตัว สำนึกตัว และรับผิดชอบต่อทุกการกระทำ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม.. มันคือสิ่งที่คนในสังคมไทยส่วนใหญ่คาดหวังจากเธอ เธอต้องยอมรับในสัจธรรมของสังคมไทยข้อนี้ ถ้าเธอเป็นคนไทย ถือสัญชาติไทย (ปลงซะ!)

ส่วนคุณธรรมนั้นมันอยู่เหนือหรืออยู่สูงกว่ากฎหมาย เธอจะหาทนายเก่งๆ หรือทำอะไรก็ได้ที่ช่วยให้เธอรอดพ้นจากกฎหมายหรือพยายามทำให้ได้รับโทษน้อยที่สุด เธอมีสิทธิ์ที่จะทำได้ถ้าเธอเจอช่องโหว่ของกฎหมาย แต่ถ้าเธอยึดกฎหมายเป็นที่ตั้ง.. เธอก็ทำตามที่ทนายหรือพ่อแม่เธอสั่ง แต่ถ้าเธอยึดถือคุณธรรมที่อยู่เหนือกว่ากฎหมายเป็นที่ตั้ง.. เธอควรออกมากล่าวขอโทษด้วยตนเองจากจิตใต้สำนึก ไม่ต้องเร่เอาเงินไปฟาดหัวครอบครัวที่สูญเสียชีวิต บางครอบครัวอาจไม่ได้ต้องการเงินของเธอเลยด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการคือ น้ำใจของเธอ พวกเขาอาจต้องการเพียงคำขอโทษจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้สำนึก มีสามัญสำนึก เพราะทุกคนต่างรู้อยู่แล้วว่ามันคือ "อุบัติเหตุ" และทุกคนที่สูญเสียคนรักกำลังพยายามทำใจต่อการสูญเสีย ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ยากยิ่ง.. ดังนั้นเธอควรเข้าไปพบหรือโทรไปหาครอบครัวของเขาด้วยตนเอง (ถ้ากลัวโดนกระทืบก็โทรไปดีกว่า แล้วส่งพวงหรีดไปแสดงความเสียใจกับทุกครอบครัวด้วยตนเอง) ไม่ควรให้พ่อแม่ไปก้มกราบใครต่อใคร พูดทุกอย่างที่เป็นความจริงจากใจจริงต่อหน้าครอบครัวผู้สูญเสียด้วยตัวเธอเอง ด้วยเสียงของเธอเอง โดยปราศจากคำแนะนำของทนาย เธอควรยอมรับว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมันมาจากความประมาทและความไม่เคารพกฏหมายของบ้านเมือง อย่ากล่าวโทษผู้อื่น อย่าเบี่ยงบ่ายว่าตัวเธอได้รับบาดเจ็บเช่นกัน อย่าสร้างภาพว่าตัวเองก็เจ็บปวด..(ความรู้สึกของเธอมันเทียบไม่ได้กับผู้ที่สูญเสียคนที่รัก) ควรกล่าวขอโทษและขอขมาต่อครอบครัวของผู้สูญเสีย สำนึกเอาไว้ให้มั่นว่าสิ่งที่สูญเสียคือชีวิตมนุษย์ 9 ชีวิตที่มีค่าอย่างยิ่งต่อสังคมไทย อย่าพยายามทำตัวเด็กและเบี่ยงประเด็นว่า "เอาชีวิตหนูไปเลยไหม?" ถึงเธอตายไปมันก็ไม่คุ้มค่า.. 9 ชีวิตก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมา..

จงยอมรับและหาทางแก้ไขในทางที่ดีที่ถูกต้องสำหรับเหตุการณ์นี้ให้เร็วที่สุด แต่นี่..เธอปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาขนาดนี้ จนฌาปนกิจไปหลายศพแล้ว.. เธอเพิ่งจะโผล่ออกมา ทยอยพูดประโยคฝืดๆ ที่เหมือนได้รับการถ่ายทอดมาจากทนาย เบี่ยงประเด็น พูดตามสคริปที่ทนายสั่ง เพื่อไม่ให้เสียรูปคดี.. นี่มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเธอและครอบครัวเลือกที่จะยึดผู้ช่วยในทางกฎหมายมากกว่าที่จะมีสามัญสำนึกในทางคุณธรรมด้วยตนเอง กล้าทำ กล้าขับ กล้าซิ่ง ก็ควรจะกล้ารับผิดชอบ.. เพราะฉะนั้นอย่าได้โมโหโกรธเคืองสังคมไทยที่จับจ้องพฤติกรรมของเธอและครอบครัวอยู่ในขณะนี้อีกเลย การโดนรุมด่าหยามเหยียดมันเป็นเพียงแค่ข้อความที่แทบจะไม่มีค่าเลย ถ้าเธอไม่ได้อ่านมันเอง เธอจะไม่มีวันรู้ถึงความรู้สึกของคนในสังคมไทยมีต่อเธอ.. ทำใจยอมรับชะตากรรมที่เธอเลือกเดินเสียเถอะแพรวา เธอจะหนีไปที่ไหนก็ได้ เพราะวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป ก็คงจะไม่มีใครในสังคมนี้จำชื่อเธอได้ นอกเสียจากครอบครัวผู้ที่สูญเสียคนที่รักไป จงจำไว้ว่า พวกเขาเหล่านั้นจะจำชื่อของเธอและการกระทำของเธอและครอบครัว (หมายถึง พ่อแม่ ผู้ปกป้อง ไม่ได้หมายรวมถึงทั้งตระกูล) ไปตลอดกาล เพราะเธอได้หลบหลีกสิ่งที่ควรพึงกระทำ กว่าเธอและครอบครัวจะรู้ตัวว่าควรต้องทำอย่างไรให้เหตุการณ์มันดีขึ้น มันก็สายไปเสียแล้ว.. เห็นไหมว่าตอนนี้เธอและครอบครัวได้รับแต่คำด่าทอ ประณามหยามเหยียด และคำสาปแช่งอย่างไม่หยุดหย่อน..

กฎหมายอาจจะเอาผิดเธอไม่ได้มาก แต่เวรกรรมมันสนองเธอแน่ ถ้าเธอและครอบครัวยังไม่รู้ว่าสามัญสำนึกและคุณธรรมคืออะไร

แพรวา.. รูปร่างหน้าตาดูเป็นสาวสวย ฉลาดและกล้าแกร่ง แต่ก็ยังเด็กเกินไป เด็กมากที่จะเผชิญปัญหานี้เพียงลำพัง ครอบครัวของเธอคือสิ่งสำคัญที่จะช่วยชี้แนะไปในทางที่ถูกต้องโดยยึดถือคุณธรรมให้มากกว่ากฎหมาย

ตระกูล หรือ สกุล เทพหัสดิน ณ อยุธยา ไม่ได้มีความผิด ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับเหตุการณืนี้ มันเป็นกรณีของบุคคลและครอบครัวของบุคคลนั้นๆ ดิฉันเชื่อว่าทุกคนที่ประณามเธอและครอบครัวจนลามไปถึงตระกูลไม่ได้มีเจตนาที่จะล่วงเกินไปถึงขนาดนั้น แต่ความมุ่งหวังที่สังคมไทยไม่ว่าจะทางสื่อใดๆ หรือทางอินเตอร์เน็ตก็ตาม ทุกคนต่างกำลังจับจ้องและอยากให้เด็กผู้หญิงที่มีส่วนที่ทำให้เกิดการสูญเสียโดยไม่ได้ตั้งใจในครั้งนี้ มีจิตใต้สำนึกหรือมีสามัญสำนึกที่ดี มีคุณธรรม มีน้ำใจ ออกมาแสดงความรับผิดชอบอย่างตรงไปตรงมา บางทีเธออาจได้รับคำชมและกำลังใจจากคนในสังคม ถ้าเธอเป็นเด็กสาวที่มีจิตสำนึกและมีคุณธรรมที่ดีได้ด้วยตนเอง ไม่ใช่แค่เพียงตัวเด็กเท่านั้น แต่ครอบครัวหรือผู้ปกครองของเด็กด้วย ควรยึดถือคุณธรรมมากกว่ากฏหมาย "คุณธรรมเท่านั้นที่อยู่เหนือกฎหมายได้ บางสิ่งถูกกฎหมายแต่ไม่ทำ นี่แหละที่เรียกว่า มีคุณธรรม"

เราทุกคนในสังคมนี้ก็ควรมีคุณธรรมกันด้วยนะคะ อย่าให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลมากเกินไป ฝากไว้ด้วย.. ดิฉันเองก็เป็นผู้หญิง อายุกำลังจะก้าวเข้าสู่ 23 ในปีนี้ แต่ดิฉันก็ยังคิดว่าตัวเองก็ยังเป็นเด็กอยู่เหมือนกันในหลายๆเรื่อง ดิฉันยอมรับว่าเคยด่าทอเด็กสาวผู้นี้และครอบครัวผ่านโลกไซเบอร์ ที่ทำไปนั้นเพราะด้วยอารมณ์ (ขนาดไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายใดยังอารมณ์ขึ้นขนาดนั้น!!) แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า แพรวาเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง พ่อแม่คือเกราะป้องกัน พ่อแม่เท่านั้นที่จะช่วยลูกได้.. ถ้าเป็นลูกสาวของฉัน ฉันก็คงไม่ปล่อยให้ลูกสาวเสียชื่อเสียงและเดินเข้าคุก รับชะตากรรมเพียงลำพัง แต่ฉันจะไม่ปกป้องลูกสาวด้วยการไปกราบเท้าขอโทษใครต่อใครแทนลูกอย่างแน่นอน ผิดต้องยอมรับผิดด้วยตนเอง ทำผิดต้องขอโทษ ต้องรับผิดชอบ ปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้น ไม่ใช่หลีกเลี่ยง หลบหน้าเบี่ยงบ่ายประเด็น ต้องให้ลูกแสดงสิ่งที่ควรพึงกระทำด้วยตนเอง รู้สำนึกด้วยตนเอง ส่วนเรื่องจะช่วยให้ลูกได้รับโทษหนักเบาเพียงใดนั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรวย ไม่จำเป็นต้องอยู่ในตระกูลสูงศักดิ์ พ่อแม่ทุกคนไม่ว่าจะยากดีมีจน..ล้วนต้องต่อสู้เพื่อช่วยลูกซึ่งเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอย่างแน่นอน

สุดท้าย ขอแสดงความเสียใจกับผู้ที่สูญเสียคนที่รักด้วยค่ะ ขอให้ทั้ง 9 ดวงวิญญาณไปสู่สุขคติ และขอให้แพรวาพร้อมครอบครัวของเธอทำในสิ่งที่ถูกต้องต่อไป

ปล. ข้อความนี้อาจไม่สบอารมณ์ใครบางคน ก็ขออภัยมาด้วยค่ะ ดิฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับทั้ง 2 ฝ่าย เพียงแค่มันเป็น HOT ISSUE ที่มีกระแสต่อสังคมไทยมากเหลือเกิน ใครที่เสียเวลาอ่านข้อความนี้จะจบหรือไม่จบก็ขอบคุณค่ะ แค่หวังไว้ว่าทุกคนจะเกิดความคิดใหม่ๆ กันขึ้นมาบ้าง จะได้ช่วยสังคมไทยต่อไป อย่าใช้แต่สิทธิที่ตนเองมีจนลืมหน้าที่ที่ควรพึงกระทำ.. ลาก่อน ปีเสือดุ

สวัสดีปีกระต่าย 2554 (Happy New Year 2011)

วันพฤหัสบดีที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

My real friend

Reasons of friendship would explain endlessly, if you have someone who stand by you all along. I just think I'm a lucky person in this world. I have a real friend, her nickname's Au but I always call her "J-Nok". About 11 years ago that we have been friends. J-Nok is a nice, obliging and sincere person for everyone. I dare to say that she never let me down, and I never mad at her. She take care of me for years ago though we live apart. I never feel lonely when I got the encouragement or advice from her. She's the one of my idol and inspiration, cuz she's a good consultant, good friend...and always be a good mind person constantly. I belive that our friendship never ends. J-Nok is both of real friend and spiritual refuge at the same time. She's the one of best friend for me. I'm glad to got a real friend like J-Nok. Finally I just wanna tell her that I love her so much, and thanks for everything. I pray for all happiness and best wishes to her forever. I swear to be a real friend for her as the same. Miz her much!



วันเสาร์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2553

No Relation

I never thought before that it would be like this.
I am sorry to walk away without say goodbye.
Just want to tell you that I'm unhappy to do like this, but I have any reasons.
Which I can't tell it out. I would not blame you anymore, and would accept it.
I defeated the weakness and love truly.
It may be hurt feeling for me, but I should get it.
What I pray all the time, it failed and worthless.
How should I do? I have no any choices. In addition to walking away from you.
I know you won't take a long time and it's not hard to forget me.
Don't doubt that we should split. Trust me!
Because of what I'm going to do, it's the best solution between us.
Although most anyone regret.
If what I'm doing it worse. I'll pray that you hate me...

From
Someone love U most and hate U more than saying

วันจันทร์ที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

ชีวิตกูอะไรนักหนา?

นี่เรากำลังทำอะไร
คิดอะไรอยู่..แค่นี้ตอบไม่ได้
เมื่อไหร่จะสู้ เมื่อไหร่จะหลุดพ้นซะที..
ทุกอย่างรอบตัวจะห่อเหี่ยวไปถึงไหน
ตกลงตัดสินใจถูกหรือผิด
จะรู้ได้ยังไงว่าเราเดินมาถูกทาง
ต้องคลำหาทางออกอีกนานไหม
วันนี้กับเมื่อวานไม่เห็นมีอะไรต่าง
จะหยุดได้หรือยัง
เมื่อไหร่จะพอใจ
มันอะไรนักหนาชีวิต
กำลังใจมันหายไปไหนหมด
เหนื่อยไม่เท่าไหร่ ถ้ามันคุ้มก็ยอมเหนื่อย
แต่ขออย่าให้เหนื่อยเปล่าได้ไม๊ มันเบื่อ...
อยากจะร้อง..ให้ความทุกข์มันออกมา
ทำไมต้องให้ไปที่ๆไม่อยากไป
ทำไมต้องบังคับ
ทำไมไม่มีเครื่องการันตีว่าทุ่มเทในสิ่งนี้แล้วจะได้อะไร ต้องหวัง..เพราะเสียไปเยอะ ทั้งเงินทอง ทั้งเวลา ทั้งโอกาส







.....










อยากจะจบทุกอย่าง แต่ไม่เคยทำได้เลยสักอย่าง
เหี้ยจริงๆเลยกู!

วันอาทิตย์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

I don't want you back

It seems sad if I think of our bad past.
Even today's finished, but I never forget everything from my memory.
What I hate is thinking of you always, I don't want to be like that.
It cause pain and suffering for me.
Something's easy to start but it's very hard to stop.
I was tired of acting strong.
There're people around me, but hardly to feel I'm not alone.
Thanks for some comforting words from my family and friends.
Today I just feel discouraged...I still hope..
Hope that everything in my life will be better.
Hopefully I will not be confused with life, and I'll forget the bad things soon.
I must overcome the pressure by myself.
If it's not..so may I sleep long.
No need to wake up to recognize anything anymore.
No need to pay the karma.
Be gone with the wind. Enough pain!